reflectie op het boek: The Net Delusion
Heeft het internet en de technologische innovaties als twitter, youtube en facebook democratie gebracht bij landen onder autoritaire regels of maakt het het juist erger? Morozov wil politici aan het denken/discussiëren zetten over hoeveel verandering het internet: ‘the Net’ en digitale technologie maken in democratie en vrijheid.
Internet moet gebruikt worden om democratie en vrijheid te bieden maar vaak wordt het gebruikt door regeringen om controle te houden. Dit zie je goed terug bij de presidentsverkiezingen van 2009 in Iran. Iran juni 2009, presidentsverkiezingen. Het internet speelde een belangrijke rol in het promoten van democratie, zo werd je via Twitter opgeroepen om te gaan protesteren. De Iraanse regering tolereerde dit niet, en sloot de toegang tot alle sociale netwerken. Toch hielpen deze sociale netwerken ook de Iraanse regering. Zo kwamen ze er achter dat bijvoorbeeld Twitter de Iraanse activisten in contact bracht met buitenstaanders die ze aanmoedigden voor de protesten. Het is dus niet zo raar dat de Iraanse regering een eigen alternatief wil zoeken voor: Twitter, Google en Facebook. Deze kunnen ze namelijk veel makkelijker laten afsluiten of verwijderen dan bijvoorbeeld het Amerikaanse Facebook. Toch kun je ook niet zeggen dat er in de westerse wereld totale internet vrijheid is. In Amerika bijvoorbeeld: er zijn organisaties die controle willen over wat er op het internet gebeurd en door wie. Dit om bijvoorbeeld terroristische aanvallen te voorkomen. Maar hiermee wordt wel je privacy aangetast.
Als ik nu kijk naar de ideeën van Mc Luhan zie ik toch wat overeenkomsten. Mc Luhan zegt dat media een extensie van ons menselijk vermogen is. De media beïnvloeden ons dus altijd. Media is hierin een heel breed woord, ook een boek (extensie van de ogen) en een shirt (extensie van de huid) zijn media. Als ik nu Twitter, Youtube en Facebook zie als media, zoals Morozov ook doet. Kun je ook zeggen dat dit ons heeft beïnvloed. Alleen al door het stuk hierboven te lezen komt dat sterk naar voren. Er is ontevredenheid over het huidige presidentschap in Iran. Door Twitter kom je in aanraking met andere manieren van denken. Hier ga je meer over zoeken en uiteindelijk word je zelfs opgeroepen via Twitter om te gaan protesteren, terwijl je niet eens weet wie achter dit medium zit. Je word dus zo beïnvloed door, in dit geval Twitter, dat je gaat protesteren tegen je eigen regering.
Mc Luhan heeft het ook vaak over een ‘global village’: ‘The overhauling of our traditional political system is only one manifestation of the retribalizing process wrought by the electric media, which is turning the planet into a global village’ (playboy interview met Mc Luhan). Door het internet wordt de wereld één groot dorp waarin tijds- en plaat barrières van de menselijke communicatie steeds meer wegvallen. Naar mijn idee is dit nu ook zeker het geval: je kunt nu communiceren wanneer je maar wilt en het komt altijd wel aan. Als je een berichtje zet op iemands ‘wall’ dan kan het zijn dat hij/zij het meteen leest of een paar dagen laten, maar het berichtje blijft wel staan. Als je vroeger contact wou met iemand moest je bellen, als diegene dan niet thuis was had je pech. Maar waar ik eigenlijk naar toe wil is het feit van het oproepen van mensen door middel van social media. Ik kom hiermee weer terug bij de protesten in Iran. Hierin zie je wel degelijk een tijds barrière. Niet zo zeer op het medium zelf, maar wel met wat er gezegd wordt. Als jij nu de ‘tweet’ een dag later zou lezen had het niet een zodanige grote invloed gehad. Ik denk dus dat je kunt zeggen dat we uit de global village aan het kruipen zijn. Het wordt tegenwoordig veel belangrijker dat je, eigenlijk het liefst, altijd online bent. Je draait anders gewoon niet mee in de maatschappij. En dus mis je belangrijke oproepen, nieuwtjes, feestjes (zoals in Haren) etc. Maar dan kom ik weer terug bij Morozov: door het internet wordt je privacy aangetast, en word je makkelijk beïnvloed door bijvoorbeeld de overheid. Dit zie je minder in een ‘global village’. Is het dan niet makkelijker en veiliger om daar naar terug te gaan?